چشمهٴ جان
تشنگى جو تشنه جان از خود بـرىست
ذخمهٴ جــان را صفـاى سرمــدى ست
عطش بـــى انــدازه ايست امـا خنک
آستانش جلوه گاه خرگهٴ نيلوفرى ست
تـا بهار بــىخزانش در رگ صهبا دميد
نرگسان را زان هــــواى ساغـــرىست
بــابهــــاران پهـنهٴ ايــن خـــاک پست
بس فـــراخ از نغمـــهٴ کبک درى ست
جان بى آرام ما در شوق آتش ميطپد
سوز و سازىگرنباشد زندگى طبل تهىست
روح بيتابم مرا در کام آتش مــى کشد
رونق اين بزم پر آشوب در شعلهورىست
چشمهٴ جان تا هنوز دربلخ بامى مىطپد
نوبهار حسن را آنـجا هواى دلبرى ست
