مشرق جان

اى شوق!بيتابى، مـرا در آب و آتش مــى زنى
  اين آب پايابست مرا وان آتشم گلزار هاست
  تا نــور بى پهناى مهـــر از مشرق جانها دميد
  آرام مـى گيرد دلم تــا صبح در زلزال هـاست
  خامشنباشم بيش ازين،انديشه ام نه آب و طين
  نبضم کجا بيخود طپد،اين چشمهٴ گلنار هاست
  بوى چـراغ و باغ و راغ از صد جهت آيد مرا
  ذوق جنانم مــى بـرد، آنجا مگــر انهار هاست
  هستى چــه بودست رنگها از رونق بى رنگ سا
  هر دم دگرسان ميشود اين کارگاه درکار هاست
  رفتم که باز يابم خـودم از خود هراسان ميشدم
  اينجا به جز شوق ص نم باقى همه پندار هاست
  انديشه بالات مى کشد لا طايل و طامات نـى
  آنجا نه جـاى جغد ها ،لنگرگهٴ خورشيد هاست
  بــــالا و پـايان مــى روم در نــردبان تشنگى
  آبى نمى جـويم چرا، تشنه همه ابحار هاست