و نش کردم در دلتنگى
دلتنگ براى معبد خويش ،و
معابد گونه گونهٴ تان .
براى مسجد،
براى کليسا،
براى درمسال،
براى نيرواناى آن پرسه گرد دلسوز،و
رنج تعلق .
براى آذرگاه اهورا مزداى زردشت ،که
درمعبر تاريخ ،
بدست چابک سواران مُعجبِ
بيابان هاى سوزان
خاموش گشت .
دلتنگ براى دعا؛
نقش افتادهٴ خضوع.
براى نيايش ؛
رئائى شفاف از تبخترِ زنگارى ريب،و
وسوسهٴ برهوت خودشيفتگى،و
دلتنگ از
کوچهٴ بن بست روشنائى و اشراق .
در دلتنگى نما کردم .
دلتنگ ،
از جنگِ "هفتاد و دو ملت"،
"چو نديدند حقيقت، رهٴ افسانه زدند" ١
همهٴ هستى ،
چه پيدا ،چه نهان ،
همه را رو به سوى يار بود
همه راه ها به کوى يار شود.
حجاب عقل ما ،
راه ها ز هم سوا بيند.
اين چه آشفتگى عريان است.
دلتنگ از عصبه؛دخمهٴ نغول قيرگون،که
به کابوس ترسناک ظلمت مى پيوندد،و
در بن سنگين گناه.و
تکبر خار حقارت ،که
در گسترهٴ جهالت قوام مى يابد.
دلتنگ براى هست نما هاى نيست ،و
کارکرد قضا.
و رهروان گمگشته ،
که در گذر شب
به تنهائى پناه مى برند.
براى سپيدار هاى سوخته ،و
باران هائيکه
در کويران مى خسپند.و
رگهاى تشنه جنگل ها.
دلتنگ از سرنوشت،
اين کور مادر زاد و
جستجوگران نانپارهٴ،
در گذرگاه حريصِ
هزاران گذر ممسک .
در دلتنگى نما کردم .
دلتنگ از زندگى ؛
آبگينه خانهٴ که ،
در بلورينهٴ آن ،
واژهٴ درشت عبث را،بيهودگى را،و
لغو را برجسته مى بينى ،و
از "قيامت کوچک" که زهرخند بلنديست ،
بروى زندگى .
از لحظات،اين تابوت هاى تنگ ،
که در جدار آن ،
طومار پر ادبار،
زندانيان زندان زمان را،
لمس ميکنى.و
کش و واکش بى قطع را،
در فاصلهٴ نشناختهٴ
رهائى و زندان
تجربه مى کنى .
دلتنگ براى عشق که
در نبود آن
زندگى چه تحقير عذابناکيست .
از سخندان بزرگ لسان الغيب, حافظ ١
دلتنگ براى معبد خويش ،و
معابد گونه گونهٴ تان .
براى مسجد،
براى کليسا،
براى درمسال،
براى نيرواناى آن پرسه گرد دلسوز،و
رنج تعلق .
براى آذرگاه اهورا مزداى زردشت ،که
درمعبر تاريخ ،
بدست چابک سواران مُعجبِ
بيابان هاى سوزان
خاموش گشت .
دلتنگ براى دعا؛
نقش افتادهٴ خضوع.
براى نيايش ؛
رئائى شفاف از تبخترِ زنگارى ريب،و
وسوسهٴ برهوت خودشيفتگى،و
دلتنگ از
کوچهٴ بن بست روشنائى و اشراق .
در دلتنگى نما کردم .
دلتنگ ،
از جنگِ "هفتاد و دو ملت"،
"چو نديدند حقيقت، رهٴ افسانه زدند" ١
همهٴ هستى ،
چه پيدا ،چه نهان ،
همه را رو به سوى يار بود
همه راه ها به کوى يار شود.
حجاب عقل ما ،
راه ها ز هم سوا بيند.
اين چه آشفتگى عريان است.
دلتنگ از عصبه؛دخمهٴ نغول قيرگون،که
به کابوس ترسناک ظلمت مى پيوندد،و
در بن سنگين گناه.و
تکبر خار حقارت ،که
در گسترهٴ جهالت قوام مى يابد.
دلتنگ براى هست نما هاى نيست ،و
کارکرد قضا.
و رهروان گمگشته ،
که در گذر شب
به تنهائى پناه مى برند.
براى سپيدار هاى سوخته ،و
باران هائيکه
در کويران مى خسپند.و
رگهاى تشنه جنگل ها.
دلتنگ از سرنوشت،
اين کور مادر زاد و
جستجوگران نانپارهٴ،
در گذرگاه حريصِ
هزاران گذر ممسک .
در دلتنگى نما کردم .
دلتنگ از زندگى ؛
آبگينه خانهٴ که ،
در بلورينهٴ آن ،
واژهٴ درشت عبث را،بيهودگى را،و
لغو را برجسته مى بينى ،و
از "قيامت کوچک" که زهرخند بلنديست ،
بروى زندگى .
از لحظات،اين تابوت هاى تنگ ،
که در جدار آن ،
طومار پر ادبار،
زندانيان زندان زمان را،
لمس ميکنى.و
کش و واکش بى قطع را،
در فاصلهٴ نشناختهٴ
رهائى و زندان
تجربه مى کنى .
دلتنگ براى عشق که
در نبود آن
زندگى چه تحقير عذابناکيست .
از سخندان بزرگ لسان الغيب, حافظ ١
